Eindhoven
Het is in Eindhoven een bijzondere herdenking geweest. De bijeenkomst vond plaats in de Hal van Honderd in het stadhuis. Onder de ca. 90 deelnemers bevond zich één van de overlevenden, verschillende vluchtelingen, relatief veel jongeren,  vertegenwoordigers van politieke partijen en de wethouder van welzijn en milieu.
Na het voorlezen van de namen van de slachtoffers (met iets van hun achtergronden) en na het aansteken van de herdenkingskaarsen, was het indrukwekkend stil. Het gesol met de overlevenden werd aan de hand van nuchtere feiten verwoord, waarna één van de vluchtelingen chronologisch vertelde over haar ervaringen met justitie tijdens twee detenties.
Een koor en twee rappers vertolkten gevoelens en gedachten.
De herdenking werd afgesloten bij het vrijheidsmonument op het stadhuisplein. Een krans van bloemen en kaarsjes lag op het monument. Een lied over zo'n krans voor hen die doelloos sterven besloot de avond. Klik hier om de de website van Stichting Vluchtelingen in de Knel te bekijken.

Emmen
Emmen-Centrum donderdagavond 26 oktober.
Een half uur voor de herdenking,  gaan de deuren van de imposante dorpskerk open. Fakkels verlichten de ingang en de vele voorbijgangers worden herinnerd aan de herdenking die om 20.00 in de "Grote kerk "zal beginnen. Gedurende de bijeenkomst blijft dit alles staan, zodat - ook wie niet deelneemt - toch bepaald wordt bij het feit, dat op dit moment,ook in Emmen herdacht wordt. De kerkklokken luiden.
Binnen in de kerk verzamelen zich een kleine veertig mensen.
Het openingswoord drukt de verbondenheid uit met de herdenkingen, die op dat moment in het hele land plaatsvinden.
 Burgemeester Bijl pleit in zijn toespraak voor een pardonregeling en laat weten dat Emmen opnieuw zal bijdragen aan de noodopvang van asielzoekers.
Schiphol mag dan ver weg zijn, maar ook Emmen heeft haar zorgtaak en is daardoor betrokken. Daarna doet de voorzitter van de Raad van Kerken,dhr Forrer, een appèl  op medemenselijkheid en zorgvuldigheid in onze omgang met vreemdelingen.
Door - o.a. een aantal jongeren - worden de namen van de 11 omgekomen gevangen genoemd  Voor elk van hen wordt een kaars aangestoken en via achtergrond informatie krijgen de slachtoffers  een gezicht. Een twaalfde kaars wordt  aangestoken voor alle overige slachtoffers: zij die de brand overleefden en de nabestaanden.
Nadat alle aanwezigen ook een lichtje hebben aangestoken wordt twee minuten stilte gehouden, waarna de plechtigheid wordt afgesloten met het gedicht "gevangen vluchtelingen". De sfeer is geladen. Een indrukwekkend gebeuren. Klik hier om de organisatie in Emmen een e-mail te sturen.

Teteringen
Ook in Breda-oost en Teteringen willen we in samenwerking met de zusters Dominicanessen van Betanië (Maria Rabboni) een wake houden. Op vrijdag 27 oktober , van 19.00 tot 20.00 uur houden we een wake van ongeveer een uur. In deze wake willen we bezinnend en meditatief de kostbaarheid van elk mensenleven overwegen, en onze machteloosheid rond asielzoekers aan God voorleggen. Plaats: De ontmoetingsruimte in de Willibrordkerk in Teteringen . Na de wake is er koffie en thee en gelegenheid om na te praten.
Contactadres: Vincent de Haas, p/a parochiecentrum Kerkstraat 1, Teteringen. Emailadres: vdmdehaas@casema.nl Telefoon: 076 888 1289

Tilburg
Op drie borden, opgesteld op de trappen van het Tilburgse Paleis-Raadhuis, waren gedurende de hele bijeenkomst de namen van de 11 overledenen duidelijk zichtbaar.
In aanwezigheid van zo'n honderd mensen, waaronder de Tilburgse wethouder Gon Mevis (GroenLinks) van asielbeleid, werden elf teksten opgelezen door verschillende mensen uit het publiek, die daarna allemaal een kaars aanstaken. De teksten, gekozen uit diverse artikelen en documentaires, gaven een beeld van wat er was gebeurd, wie er waren getroffen en hoe het de nabestaanden vergaan is. Geciteerd werd onder andere Boebakeur Cherrak, één van de overlevenden van de schipholbrand uit de documentaire Cellenblok K. Daar is mijn hoofd gebleven :
"Ik zei tegen mijn vriend: kijken of die meisjes nog leven. Ik deed het luikje omhoog.
De meisjes schrokken en ze verbleekten, want ze zagen nu een stukje van de brand.. Ze sprongen als katten. Ze gebaarden dat ik de cel moest openmaken. Ik had geen sleutel.
Daar is mijn hoofd gebleven. Daar is mijn hoofd gebroken."
Maar we haalden ook de feiten op: Drieënveertig gedetineerden zaten er in de zesentwintig cellen van het K- blok. Elf van hen waren na de brand dood. Gestikt, zei de brandweer later.  
Deze woorden, gesproken en geschreven in het jaar na de brand haalden wij terug in onze herinnering, en na elk citaat werd een lichtje voor één van de borden aangestoken. In de stilte die volgde, groeide bij de neergezette borden met de namen van de elf dodelijke slachtoffers het aantal kaarsjes. De animo hiervoor was zo groot dat er zelfs te weinig kaarsen waren.
Het was vuur dat hun levens verwoestte. Deze avond was er vuur van fakkels en kaarsjes die licht en warmte uitstraalden. Onze eigen lichtjes bij elkaar gebracht, van een beetje enkel licht tot veel gezamenlijk licht.
Hopend dat de nabestaanden en overlevenden mensen om hen heen mogen hebben die hen soms wat licht in de duisternis kunnen geven... Hopend dat het licht zal doordringen tot de mensen die beslissingen nemen en verantwoordelijkheden zouden moeten dragen... opdat dit nooit meer zal gebeuren! Tot slot van de bijeenkomst werden de namen van de slachtoffers nog eens hardop genoemd. We noemden al hun namen, zodat zij niet vergeten worden.
E-mail voor meer informatie met: c.vosters@mst.town.nl of vlot@mst.town.nl